Poznałem niezwykłą osobę. Bardzo utalentowaną artystkę. Doskonałą w kuchni Poetkę, malarkę. Panią o Wielkim sercu. Ewald Smykomsky tak brzmi jej pseudonim artystyczny- dotarła do mnie przez łańcuszek osób. Przekazała mi obraz na aukcje charytatywną z czego jestem bardzo wdzięczny.

Obraz dostępny na aukcjach:

http://allegro.pl/show_item.php?item=2278774373

http://tablica.pl/oferta/the-beatiful-land-ewald-smykomsky-40×50-cm-aukcja-charytatywna-cancer-killer-pl-IDZ7WP.html

Chciałbym przytoczyć jej sztandarowe poezje:

Proza o sercu

Zaprosiło mnie serce w gości.
Pięć palców powyżej mostka,
Stal stół dla gości.
Zaprosiłem przeszłość, umysł,
Wiarę miłość i świadomość.
Teraźniejszość, dacie wiarę,
Też przyszła na salę.
Chcąc niczego nie przeoczyć,
Poprosiła zaprosić intencję.
Zebrałem w czakrze serca
Całą moją generalicję.
Serce witając nas, wzniosło toast
I się rozpłakało.
Każdy pyta: Co się stało?
Przeszłość się zawahała,
Lecz po chwili powiedziała,
Jak się cała sprawa miała.
Dawno temu, w latach młodości,
Serce miało dużo miłości.
Cieszyło się życiem, Miłością dzieliło,
Aż któregoś dnia,
Złość tę Miłość odrzuciła.
Odepchnięta Miłość prosiła, płakała,
Jednak zawzięta złość ją odtrącała.
Rozżalona, smutnym życiem, odepchnięta,
Na prośbę świadomości została zamknięta.
Doświadczenie odtąd cierpiało,
Że Miłość stale milczała, płakała.
Czemu płaczesz? Pytają goście.
Rzecz skomplikowana, wierzcie.
Nie chodzi o Miłość i jej smutki,
Lecz o dalsze, braku Miłości, skutki.
Bez Miłości uschły drzewa,
Afryce woda była potrzebna.
Bez wody uschła trawa
I zaczęła się zwierząt zagłada.
Gdzieś indziej rzeki z żalu płakały,
Wody nadmiar wylewały.
Natura, będąc osłabiona,
Myślała, że umrze i skona.
Słońce, chcąc pomóc Miłości,
Prażyło bez litości.
Na nic jednak wszystkie zabiegi,
Nadal w świecie nie było Miłości.
Matka Ziemia, to się złości,
To płacze, że nie zobaczy Miłości.
Czy ta jedna mała Miłość
Tak wiele dla świata znaczyła?
Owszem, powiedziało serce!
Goście dziwiąc się, nie dowierzali.
Myśmy o tym nie wiedzieli,
Chórem głośno odpowiedzieli.
Teraz wiecie, czy pomożecie?
Odtąd tu się spotykajmy,
Miłość, spokój odnajdujmy.
To komnata serca mego,
Miejsca iście czarownego.
Miłość za opieszałość przeprośmy.
Smutki i żale przeszłości oddajmy.
Miłość  zmianą oczarowana,
Cieszyła się, łzy radości roniła,
Że od serca, duszy, umysłu, ciała
I natury tyle miłości teraz doznała.
Od tej pory skarb pielęgnujmy,
Jaki w sercu mamy, młodniejąc,
Sami Energią się zasilając.
Światu Miłość posyłajmy,
By jedność Serca i Miłości z Ziemią
Stała się we wszechświecie pełnią.

Proza o raperach

Raperzy z Afryki z walizką nadziei przyjechali,
Ufność do kraju i ludzi mieli.
„Otwórz mnie!” Walizka krzyczy.
„Pokaż ludziom, co skrywasz na dnie,
Daj nadzieję tym, co żyją marnie!”

Dziki dźwięk? O to chodzi!
Rapują, bo lubią.
Rapują, bo ich roznosi.
Życie ich, to nie żonglowanie nogami.
Rapują, by nie zostać daleko w tyle.
Rapują, bo zasłużyli na nagrodę,
Której od życia nie dostali.
W autobusie nikt przy nich nie siada.
Często mają nadgodziny w pudle.
Zwalanie na nich nie zagasi ognia.
Kim jesteście?
Rapują bez powodu.
Rapują, by nie mieszkać w getcie.
Rap odsłania głębszy sens życia,
Każe porzucić rzeczywistość
Z jej przymusem, posłuszeństwem.
Rasizm szuka pretekstu do wojny.

Gdzie są Oni, tam jest sztuka.
Muzyka przezwycięża to, co tłumione od wieków.
Manifestuje hasło, że istnieje coś innego, niż nicość.
Czar Afryki, kunszt wzruszenia
Przemawia do wszystkich.
Ekshumują prawdę, nie mają wyjścia.
Chcą dojść do celu, by nie być skreślonym za młodu.
Kim jesteście?
Ludzkimi Istotami! Waszymi braćmi!
Dlatego będziemy z nimi odrabiać lekcje przyjaźni,
Siła życia tkwi w różnorodności, w twórczości i miłości.

Pozdrawiam Panią Ewę i dziękuje bardzo serdecznie